Usuwanie bliznowców
Usuwanie bliznowców (keloidów) Lublin
Bliznowiec, zwany inaczej keloidem to wypukła blizna, która obejmuje powierzchnię większą niż rana, w wyniku której powstała. Pojawia się w miejscu uszkodzenia skóry w przeciągu tygodni a nawet miesięcy od wystąpienia kontuzji. Bliznowiec jest mocno unaczyniony i nigdy sam nie znika.
Bliznowce pojawiają się najczęściej w wyniku:
• zranienia skóry np. przecięcia, otarcia czy zadrapania,
• oparzenia,
• w miejscu po szczepieniu,
• po kolczykowaniu np. na uszach,
• jako efekt nieprawidłowego gojenia się trądziku czy ospy wietrznej,
• po cesarskim cięciu.
W bardzo rzadkich przypadkach keloidy powstają na nieuszkodzonej skórze tzw. samoistne keloidy.
U kogo powstają bliznowce?
- Uważa się, że bliznowce pojawiają się u osób, które mają skłonność genetyczną do ich rozwoju. Ponadto, częściej występują u osób, u których w rodzinie pojawiły się przypadki bliznowców, są w wieku 10 – 30 lat oraz są pochodzenia afrykańskiego, azjatyckiego lub latynoskiego.
Gdzie pojawiają się bliznowce?
- Bliznowce mogą wystąpić niemal na każdej części ciała, jednak szczególnie często pojawiają się na uszach, szyi, ramionach, klatce piersiowej i plecach. W rzadkich przypadkach keloid tworzy się na powiece, genitaliach, dłoni lub podeszwie stopy.
Jak rozpoznać bliznowca?
- Bliznowce różnią się wielkością i kształtem w zależności od miejsca występowania na skórze. Mogą być bardzo niewielkie lub zajmować dużą powierzchnię skóry. Największe keloidy zwykle tworzą się na ramionach i plecach.
Charakterystyka bliznowca:
- Bliznowiec rozwija się zwykle powoli. Od uszkodzenia skóry może upłynąć nawet 12 miesięcy zanim pojawi się nieestetyczna blizna. Są jednak przypadki niezwykle szybkiego rozrostu bliznowca.
- Zwykle występuje w postaci wypukłej różowej, czerwonej lub fioletowej blizny. Na płatku ucha przybiera kształt okrągły, a na klatce piersiowej, nogach czy ramionach wyglądem może przypominać zastygły na skórze rozlany płyn.
- Bliznowiec w dotyku może być miękki jak ciasto lub twardy i gumowaty. Jego powierzchnia różni się od otaczającej go skóry.
- W miejscu rozwoju bliznowca pacjent może odczuwać ból, swędzenie i tkliwość skóry. Gdy keloid przestaje rosnąć zwykle te objawy ustają.
- Z czasem bliznowiec przybiera kolor ciemniejszy niż otaczająca go skóra.
Diagnostyka i leczenie bliznowca
- W leczeniu keloidów wykorzystuje się różne metody w zależności od miejsca występowania zmiany, rodzaju bliznowca oraz wieku pacjenta. Bliznowce mają tendencję do nawracania, dlatego stosowanie dwóch lub więcej sposobów leczenia zwiększa skuteczność terapii. Wybór metody leczenia bliznowca często zależy także od efektu jaki pacjent chciałby uzyskać w pierwszej kolejności – i) złagodzenie objawów takich jak ból lub swędzenie, ii) spłaszczenie lub zmiękczenie keloidu, iii) całkowita likwidacja bliznowca.